working class hero
posted on 17 Dec 2011 16:17 by sundaylazysundayผมย่ำเท้าไปเดินเล่นในห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางกรุง ห้างที่เหมือนเป็นสัญลักษณ์ของชนชั้นผู้มีอันจะกิน ห้างที่มีแต่คนแต่งตัวดี วัยรุ่นแต่งตัวสวยหล่อตามแฟชั่น
ผมเดินเข้าไปในร้านซีดี ร้านที่ผมชอบเดินพลิกดูซีดีอัลบั้มศิลปินต่างประเทศที่ชอบ หรืออัลบั้มเก่าๆ หาซื้อยาก ผมหยุดอยู่หน้าชั้นวางซีดีในหมวดเพลงร็อค หยิบอัลบั้มรีมิกซ์ของ Radiohead ขึ้นมาพลิกดูเล่นๆ
ใกล้จะถึงเวลาห้างปิดแล้ว คนเริ่มบางตา...
ที่สุดทางเดินมีมุมทดลองฟังซีดี สายตาผมเหลือบสังเกตว่ามีผู้ชายให้ทายอายุน่าจะประมาณ 40 ปลาย ยิ้มฟันเหลือง สวมเสื้อยืดโทรมๆ หลวมโคร่ง กางเกงยีนส์เก่าเปรอะเปื้อน รองเท้าแตะฟองน้ำที่ดูเล็กกว่าฝ่าเท้าเปื้อนดินคู่นั้นมาก กำลังกระทืบเท้า โยกหัวอย่างเมามันส์แบบไม่ต่างกับวัยรุ่นในผับหลังเที่ยงคืน
ใครบางคนอาจคิดว่าลุงดูไม่ต่างจากคนจรจัด
ผมพนันว่าลุงคงผ่านโลกมาเยอะ
ลุงขยับร่างกายตามจังหวะเพลงอยู่สักพักก่อนที่จะถอดหูฟังแขวนไว้ เดินออกจากร้านผ่านผู้คนที่แต่งตัวต่างทางชนชั้นอย่างชัดเจน พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า ท่าทางมีความสุข ดูมีความสุขมากกว่าหนุ่มสาวที่จูงแฟนมาชอปปิ้งดูหนังซะด้วยซ้ำ ผมชักสงสัยแล้วสิว่าลุงฟังเพลงอะไร?
แผ่นซีดีค่อยๆ หมุนช้าลง จนกระทั่งหยุดหมุน...
คุณลุงฟัง Magadeth
ลุงร็อคมาก!!
ผมไม่ค่อยฟังเพลงแนวเมทัลเขย่ากะโหลกมากนัก และไม่เคยฟัง Megadeth แต่เคยได้ยินชื่อวงนี้ครั้งแรกตอนเด็กๆ จากปกอัลบั้มที่เป็นรูปคุณยายแขวนเด็กทารกที่สื่อถึงความรุนแรง
ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าลุงเคยฟัง Megadeth มาก่อนหรือเปล่า ไม่รู้เช่นกันว่าชีวิตที่ผ่านมาลุงเจออะไรมาบ้าง อดีตอาจเคยเป็นขุนขวานกีตาร์เฮฟวี่วงเมทัลใต้ดินมาก่อนก็ได้ ถึงแม้จะไม่รู้จัก Megadeth แต่เสียงกีตาร์หนักหน่วง จังหวะกลองที่กระหน่ำ น่าจะพอช่วยให้ได้ปลดปล่อยความทุกข์ ลืมเรื่องราวที่ผ่านมา พร้อมจะร็อคให้กับชีวิตในวันต่อไป...
คำพูดที่ว่า ดนตรีไม่มีชนชั้น คงเป็นเรื่องจริง...
ผมหยิบหูฟังมาสวม มีผู้หญิงเดินมาดูซีดีชั้นข้างๆ
นาทีนั้น... ผมอิจฉาลุง